ADI-R w diagnozie autyzmu – czym jest wywiad rozwojowy i kiedy się go stosuje

Ilustracja AI: specjalistka prowadzi z rodzicem wywiad rozwojowy ADI-R i zapisuje informacje w notesie.

Podczas obserwacji diagnostycznej dziecko może prowadzić rozmowę, odpowiadać na żarty i utrzymywać kontakt wzrokowy, a mimo to mieć trudności charakterystyczne dla spektrum autyzmu. Zachowanie widoczne podczas jednego spotkania nie pokazuje całej historii rozwoju. Właśnie tę lukę pomaga wypełnić ADI-R (Autism Diagnostic Interview – Revised) – wystandaryzowany wywiad prowadzony z rodzicem lub opiekunem, który dobrze zna osobę diagnozowaną od wczesnego dzieciństwa.

ADI-R pozwala ustalić, kiedy pojawiły się określone zachowania, jak zmieniały się z wiekiem i czy tworzą wzorzec charakterystyczny dla autyzmu. Badanie obejmuje 93 pozycje, trwa zwykle 90–150 minut wraz z oceną odpowiedzi i może być stosowane zarówno u dzieci, jak i dorosłych. Nie jest jednak testem, którego wynik samodzielnie potwierdza lub wyklucza autyzm. Jego największa wartość polega na dostarczeniu informacji, których nie da się wiarygodnie uzyskać podczas krótkiej obserwacji.

ADI-R a ADOS-2 – kiedy wywiad rozwojowy jest potrzebny?

ADI-R, czyli Wywiad do Diagnozy Autyzmu – Wersja zrewidowana, został opracowany przez Michaela Ruttera, Ann Le Couteur i Catherine Lord. Polską adaptację przygotowały Izabela Chojnicka i Ewa Pisula w 2021 roku. Narzędzie służy do systematycznego zbierania informacji o rozwoju społecznym, komunikacji i zachowaniu osoby, u której rozważa się rozpoznanie autyzmu.

Najprościej wyjaśnić jego zastosowanie przez porównanie z ADOS-2. ADOS-2 jest wystandaryzowaną obserwacją zachowania osoby diagnozowanej, prowadzoną w określonych sytuacjach społecznych i komunikacyjnych. ADI-R opiera się natomiast na szczegółowej relacji informatora, najczęściej rodzica, dotyczącej zarówno przeszłości, jak i aktualnego funkcjonowania.

Oba narzędzia odpowiadają więc na inne pytania. ADOS-2 pomaga ocenić, jakie zachowania można zaobserwować podczas badania. ADI-R pozwala sprawdzić, czy podobne cechy występowały wcześniej, jak wyglądały przed rozpoczęciem edukacji i czy ich charakter zmienił się wraz z rozwojem umiejętności społecznych.

Wyobraźmy sobie piętnastoletnią dziewczynkę, która podczas konsultacji swobodnie rozmawia z psychologiem. Matka wspomina jednak, że w przedszkolu córka nie rozumiała zasad wspólnej zabawy, powtarzała wypowiedzi rówieśników i potrzebowała szczegółowych instrukcji dotyczących kontaktów z innymi dziećmi. Obecnie potrafi prowadzić rozmowy, ale wiele społecznych sytuacji przygotowuje wcześniej i odtwarza według wyuczonych schematów. To przykład hipotetyczny, lecz pokazuje ważny problem diagnostyczny: obecne kompetencje nie zawsze odzwierciedlają sposób, w jaki rozwijały się umiejętności społeczne.

Nie należy jednak automatycznie uznawać każdej poprawnie prowadzonej rozmowy za maskowanie autyzmu. Diagnosta musi sprawdzić, czy wyuczone strategie rzeczywiście kompensują wcześniejsze trudności, czy też historia rozwoju wskazuje na inne wyjaśnienie.

ADI-R jest szczególnie przydatny, gdy obecna obserwacja nie odpowiada informacjom o dzieciństwie, wcześniej uzyskane opinie są sprzeczne, osoba diagnozowana wypracowała strategie maskowania trudności albo brakuje szczegółowego wywiadu rozwojowego. Może również pomóc przy diagnostyce nastolatków i dorosłych, zwłaszcza gdy aktualne zachowanie niewiele mówi o funkcjonowaniu w pierwszych latach życia.

Istnieją jednak sytuacje, w których wykonywanie kolejnego narzędzia nie jest najlepszą decyzją. Jeśli przeprowadzono już szczegółowy i wiarygodny wywiad rozwojowy, zgromadzono odpowiednią dokumentację, a obraz kliniczny pozostaje jednoznaczny, ADI-R może nie dostarczyć informacji istotnie zmieniających ocenę. Z kolei przy braku osoby znającej wczesny rozwój standardowy wywiad ADI-R może okazać się niemożliwy do rzetelnego przeprowadzenia.

ADI-R i ADOS-2 nie muszą być wykonywane razem u każdego pacjenta. Ich połączenie jest użyteczne, ale dobór metod powinien wynikać z problemu diagnostycznego, a nie z założenia, że większa liczba testów automatycznie oznacza lepszą diagnozę. Niekiedy bardziej potrzebna będzie ocena słuchu, funkcjonowania językowego, zdolności poznawczych albo dodatkowa obserwacja w codziennym środowisku.

Jak przebiega ADI-R i jakie informacje są najważniejsze dla diagnosty?

Wywiad ADI-R odbywa się z osobą, która dobrze zna historię rozwoju pacjenta. Najczęściej jest to matka, ojciec lub wieloletni opiekun. Dziecko nie musi uczestniczyć w spotkaniu, ponieważ ADI-R nie polega na bezpośrednim badaniu jego zachowania. W przypadku dorosłych również poszukuje się informatora pamiętającego wcześniejsze etapy rozwoju.

Standardowa procedura nie ma sztywnego limitu czasu. Choć zazwyczaj przeprowadzenie i ocena wywiadu zajmują 1,5–2,5 godziny, w bardziej skomplikowanych przypadkach rozmowa może trwać dłużej albo zostać podzielona na dwa spotkania. Znaczenie ma ilość dokumentacji, złożoność historii rozwoju i liczba informacji wymagających wyjaśnienia.

93 pozycje ADI-R nie oznaczają 93 prostych pytań z odpowiedziami „tak” lub „nie”. Specjalista dopytuje o konkretne sytuacje, wiek występowania zachowań, ich częstotliwość, okoliczności oraz wpływ na funkcjonowanie. Następnie koduje informacje zgodnie z zasadami narzędzia. Rodzic nie musi wiedzieć, czy dane zachowanie spełnia kryteria autyzmu – to zadanie diagnosty.

Wywiad obejmuje trzy podstawowe obszary.

Wzajemność relacji społecznych. Diagnosta analizuje sposób inicjowania kontaktu, reagowania na inne osoby, dzielenia się zainteresowaniami, uczestniczenia we wspólnej zabawie i budowania relacji. Sam fakt, że dziecko lubi przebywać z ludźmi, nie rozstrzyga o jakości wzajemności społecznej. Ważniejsze jest to, jak rozpoznaje sygnały wysyłane przez innych, reaguje na nie i dostosowuje własne zachowanie.

Dobrym przykładem jest wskazywanie palcem. Czterolatek może bez problemu pokazać zabawkę, którą chce dostać. Diagnosta sprawdzi jednak również, czy dziecko spontanicznie wskazuje coś interesującego tylko po to, aby podzielić się tym z drugą osobą. Wskazywanie w celu uzyskania przedmiotu i wskazywanie w celu wspólnego zainteresowania czymś pełnią różne funkcje komunikacyjne. Obecność pierwszej umiejętności nie przesądza o rozwoju drugiej.

Komunikacja i rozwój języka. Wywiad obejmuje między innymi pojawienie się pierwszych słów i zdań, używanie gestów, sposób prowadzenia rozmowy oraz rozumienie komunikacji niewerbalnej. Znaczenie ma również ewentualna utrata wcześniej nabytych umiejętności.

Dziecko może dysponować bogatym słownictwem, a jednocześnie mieć trudności z prowadzeniem wzajemnej rozmowy. Diagnosta sprawdza wtedy, czy potrafi podtrzymać temat interesujący rozmówcę, odpowiednio reagować na jego wypowiedzi i przekazywać informacje zrozumiałe dla drugiej osoby. Sam duży zasób słów nie jest dowodem prawidłowego rozwoju komunikacji społecznej.

Ograniczone i powtarzalne zachowania oraz zainteresowania. Ocenia się między innymi przywiązanie do rutyny, powtarzalne ruchy, nietypowe sposoby wykorzystywania przedmiotów, intensywne zainteresowania i reakcje na zmianę.

Przykładowo układanie samochodzików w rzędzie samo w sobie nie wskazuje na autyzm. Istotne jest, czy dziecko potrafi bawić się nimi na inne sposoby, jak reaguje na zmianę ich ustawienia i czy powtarzalna aktywność wyraźnie ogranicza inne formy zabawy. Jeżeli układanie przedmiotów jest jedną z wielu aktywności, ma inne znaczenie niż wieloletni, sztywny wzorzec, którego przerwanie regularnie prowadzi do silnego napięcia.

Poza tymi obszarami ADI-R obejmuje informacje o przebiegu rozwoju, funkcjonowaniu w edukacji, wcześniejszej diagnostyce, problemach zdrowotnych i innych zachowaniach istotnych klinicznie. Pozwala również zebrać dane o nietypowych reakcjach sensorycznych, choć same takie reakcje nie wystarczają do rozpoznania autyzmu.

Dlaczego diagnosta tak szczegółowo wraca do wczesnego dzieciństwa?

Autyzm jest zaburzeniem neurorozwojowym, dlatego jego cechy mają początek w okresie rozwoju. Nie oznacza to, że każda osoba musiała prezentować jednoznaczne objawy jako dwulatek. U części dzieci trudności stają się wyraźne dopiero wtedy, gdy rosną wymagania społeczne, na przykład po rozpoczęciu szkoły.

W ADI-R u osób od czwartego roku życia część ocen diagnostycznych odnosi się do okresu około 4.–5. roku życia, a inne do momentu największego nasilenia określonych zachowań w całym dotychczasowym życiu. Okres 4.–5. roku życia nie jest granicą, przed którą autyzm musi zostać rozpoznany. To punkt odniesienia wykorzystywany przy ocenie części zachowań w algorytmie narzędzia.

Historia rozwoju pomaga także w diagnostyce różnicowej. Jeśli trzynastolatek zaczął unikać rówieśników po wieloletnim odrzuceniu przez grupę, należy sprawdzić, jak funkcjonował wcześniej. Inaczej interpretuje się trudności społeczne obecne od przedszkola, a inaczej wycofanie, które pojawiło się dopiero po nasileniu lęku. Obie sytuacje mogą też współwystępować – wcześniejsze cechy autystyczne nie chronią przed rozwojem zaburzeń lękowych.

Jak przygotować się do ADI-R?

Przed spotkaniem warto zebrać materiały, które pomagają odtworzyć historię rozwoju:

  • Książeczka zdrowia dziecka – informacje o rozwoju, bilansach zdrowia i wcześniejszych nieprawidłowościach.
  • Opinie z przedszkola i szkoły – opisy relacji z rówieśnikami, komunikacji, zabawy i zachowania poza domem.
  • Dokumentacja medyczna, psychologiczna i logopedyczna – wcześniejsze badania, oceny rozwoju i informacje o udzielanym wsparciu.
  • Konkretne wspomnienia – sytuacje pokazujące sposób porozumiewania się, reagowania na zmiany, rozwijania zainteresowań oraz nawiązywania kontaktów.
  • Dawne nagrania rodzinne, jeśli są dostępne – mogą ułatwić przypomnienie sobie zachowań, ale nie zastępują formalnej oceny.

Pomocne jest zapisanie kilku przykładów według prostego schematu: przybliżony wiek dziecka, zachowanie, okoliczności i częstotliwość. Zamiast stwierdzenia „syn nie lubił zmian” lepiej przypomnieć sobie, co robił, gdy zmieniała się droga do przedszkola, jak często do tego dochodziło i czy podobnie reagował w innych sytuacjach.

Nie trzeba rekonstruować dzieciństwa miesiąc po miesiącu. Przyznanie, że czegoś się nie pamięta, jest bardziej wartościowe diagnostycznie niż zgadywanie. Przy kilkunastoletnim lub kilkudziesięcioletnim odstępie czasu pamięć bywa wybiórcza, a późniejsze doświadczenia mogą zmieniać interpretację dawnych wydarzeń.

ADI-R jest przeznaczony dla osób w różnym wieku, pod warunkiem że ich wiek umysłowy wynosi co najmniej 24 miesiące. Chodzi o poziom rozwoju istotny dla doboru narzędzia, a nie wyłącznie o liczbę lat od urodzenia. U osób niespełniających tego warunku konieczne jest zastosowanie odpowiednio dobranej procedury diagnostycznej.

Problemem bywa brak informatora. Dorosły pacjent może nie mieć kontaktu z rodzicami, a rodzeństwo często nie pamięta jego najwcześniejszego rozwoju. W takiej sytuacji specjalista ocenia, czy dostępna osoba rzeczywiście zna okres wymagany do przeprowadzenia ADI-R. Jeśli nie, nie powinien traktować niepełnych wspomnień jako pełnowartościowego wywiadu standaryzowanego. Nie wyklucza to jednak diagnozy autyzmu – można wykorzystać wcześniejszą dokumentację, inne relacje i szczegółową ocenę kliniczną.

Jak interpretować wynik ADI-R i co zrobić po zakończeniu badania?

Wynik ADI-R nie jest prostą sumą odpowiedzi udzielonych przez rodzica. Diagnosta przypisuje ocenianym zachowaniom odpowiednie kody, a następnie wykorzystuje wybrane pozycje w algorytmach przewidzianych dla narzędzia.

W podstawowym kodowaniu stosuje się wartości od 0 do 3. W uproszczeniu oznaczają one przejście od braku określonego zachowania do wyraźnego lub szczególnie nasilonego występowania ocenianej nieprawidłowości. Przewidziano również odrębne kody dla szczególnych sytuacji, takich jak brak wystarczających informacji albo niemożność oceny danej pozycji. Nie wszystkie kody są bezpośrednio sumowane, a nie wszystkie pozycje wywiadu wchodzą do wyniku diagnostycznego.

W standardowej strukturze ADI-R występują dwa algorytmy diagnostyczne zależne od wieku oraz trzy algorytmy aktualnego zachowania. Te pierwsze służą do oceny historii rozwoju w kontekście cech autyzmu. Drugie opisują aktualne funkcjonowanie i mogą być pomocne przy planowaniu wsparcia lub ocenie potrzeb. Nie są zamiennymi sposobami potwierdzania rozpoznania.

W algorytmach diagnostycznych uwzględnia się trzy obszary objawów: wzajemne interakcje społeczne, komunikację oraz ograniczone i powtarzalne zachowania. Dodatkowo oceniane są informacje o początkach nieprawidłowego rozwoju. Klasyczny algorytm ADI-R zachowuje historyczne założenia diagnostyczne, w tym kryterium dotyczące objawów przed ukończeniem 36. miesiąca życia.

To rozróżnienie ma duże znaczenie. Współczesne kryteria DSM-5 i ICD-11 nie wymagają, aby wszystkie charakterystyczne cechy były wyraźnie widoczne przed trzecimi urodzinami. Zakładają początek w okresie rozwoju, ale dopuszczają, że niektóre trudności ujawnią się w pełni dopiero przy wzroście wymagań otoczenia lub będą częściowo maskowane przez wyuczone strategie.

Dlatego wynik klasycznego algorytmu ADI-R nie zastępuje oceny według aktualnych kryteriów klinicznych.

Co oznacza przekroczenie progów punktowych?

Wynik spełniający progi algorytmu diagnostycznego oznacza, że zgromadzone informacje odpowiadają określonemu profilowi zachowań uwzględnianemu przez ADI-R. Nie jest to jednak procentowe prawdopodobieństwo autyzmu ani samodzielne rozpoznanie.

Diagnosta powinien sprawdzić, czy relacja informatora jest wiarygodna, czy opisane zachowania odpowiadają rzeczywistemu funkcjonowaniu pacjenta oraz czy inne trudności rozwojowe lub zdrowotne nie wpływają na uzyskany obraz. Zdarza się również, że autyzm współwystępuje z innym zaburzeniem, zamiast być jego alternatywnym wyjaśnieniem.

Co oznacza wynik poniżej progów?

Wynik poniżej wartości granicznych nie wyklucza automatycznie autyzmu. Może wynikać z ograniczonej pamięci informatora, niepełnych danych, odmiennego przebiegu rozwoju albo rzeczywistego braku określonego wzorca zachowań.

W takiej sytuacji nie należy powtarzać ADI-R wyłącznie po to, aby uzyskać wyższy wynik. Najpierw trzeba ustalić, których informacji zabrakło i czy rozbieżności dotyczą kluczowych kryteriów diagnostycznych. Niekiedy większą wartość ma analiza dawnej dokumentacji lub dodatkowa ocena kliniczna niż ponowne przeprowadzenie tego samego wywiadu.

Co jeśli ADI-R i ADOS-2 wskazują różne wyniki?

Żaden z testów nie ma automatycznego pierwszeństwa. ADI-R opisuje historię zgłaszaną przez informatora, natomiast ADOS-2 dostarcza danych z obserwacji przeprowadzonej w określonych warunkach.

Jeśli ADI-R wskazuje liczne trudności z dzieciństwa, a obserwacja jest mniej jednoznaczna, trzeba sprawdzić aktualne strategie społeczne, różnice między środowiskami i okoliczności badania. Gdy obserwacja ujawnia wyraźne cechy autystyczne, ale historia rozwoju jest niepełna, należy spróbować odtworzyć ją z innych materiałów. Rozbieżność jest informacją wymagającą wyjaśnienia, a nie powodem do automatycznego odrzucenia jednego wyniku.

Diagnostyka różnicowa – kiedy podobne zachowania mają inne przyczyny?

Jednym z częstszych błędów jest traktowanie charakterystycznego zachowania jako objawu wystarczającego do postawienia rozpoznania.

Dziecko, które nie reaguje na imię i ma opóźniony rozwój mowy, wymaga między innymi oceny słuchu. Niedosłuch może wpływać na reakcje komunikacyjne i rozwój języka. Jeżeli ten problem zostanie pominięty, część zachowań można błędnie przypisać autyzmowi.

Z kolei trudności z naprzemiennością rozmowy, częste przerywanie innym i problemy z przestrzeganiem zasad mogą występować przy ADHD. Diagnosta analizuje wtedy między innymi, czy zachowanie wiąże się przede wszystkim z impulsywnością i regulacją uwagi, czy występują również jakościowe trudności we wzajemności społecznej oraz ograniczone, powtarzalne wzorce zachowania.

Przy zaburzeniach lękowych unikanie kontaktów społecznych może wynikać z obawy przed oceną, a nie z trudności w rozumieniu sytuacji społecznych. Oba mechanizmy mogą jednak występować jednocześnie. Sam fakt odczuwania lęku nie wyklucza autyzmu.

Podobnej ostrożności wymaga ocena osób z niepełnosprawnością intelektualną lub zaburzeniami rozwoju językowego. Zachowanie należy interpretować w odniesieniu do poziomu rozwoju, a nie wyłącznie wieku metrykalnego. Rozpoznanie autyzmu wymaga oceny cech wykraczających poza trudności, które można wyjaśnić samym poziomem funkcjonowania poznawczego albo językowego.

W praktyce wynik ADI-R należy zestawić z obserwacją, wywiadem klinicznym, dokumentacją oraz ewentualnymi badaniami uzupełniającymi. Celem nie jest zdobycie określonej liczby punktów, lecz ustalenie najbardziej prawdopodobnego wyjaśnienia trudności i potrzeb pacjenta.

Co powinno znaleźć się w omówieniu wyniku?

Po zakończeniu badania pacjent lub rodzic powinien uzyskać zrozumiałą informację o ocenionych obszarach, znaczeniu wyniku, ograniczeniach danych oraz dalszych zaleceniach. Jeśli placówka przygotowuje pisemną opinię, należy ustalić, czy obejmuje ona opis wywiadu i interpretację, a nie wyłącznie wynik punktowy.

Dalsze postępowanie zależy od sytuacji. Przy spójnych danych przemawiających za autyzmem następnym etapem może być końcowa ocena kliniczna i ustalenie potrzebnego wsparcia. Jeśli dane są niejednoznaczne, trzeba uzupełnić konkretne braki diagnostyczne. Gdy pojawiają się przesłanki wskazujące na inne zaburzenie, priorytetem staje się jego ocena. Rozpoznanie lekarskie, jeśli jest wymagane w danej ścieżce diagnostycznej lub do określonych formalności, wymaga odpowiedniej konsultacji lekarskiej.

Ile kosztuje ADI-R w Polsce?

Koszt zależy przede wszystkim od zakresu usługi. W cennikach sprawdzonych 14 listopada 2026 roku placówka Sensozaur podawała 650 zł za ADI-R z omówieniem wyników i opinią oraz 1200 zł za pakiet ADI-R i ADOS-2 obejmujący również omówienie i opinię.

W gabinecie Wzrastam sam wywiad ADI-R kosztował 600 zł, a dodatkowa pisemna informacja z wywiadu – 100 zł. Pakiet ADI-R i ADOS-2 wyceniono na 2200 zł, natomiast wariant wraz z opisem na 2450 zł.

Nie są to ceny dwóch identycznych usług. Placówki mogą inaczej organizować spotkania, przygotowywać dokumentację i rozliczać dodatkowe konsultacje. Przed zapisem należy porównać rzeczywistą zawartość pakietu, a nie tylko jego nazwę.

Istotne są również kwalifikacje diagnosty. ADI-R należy do kategorii A+ Pracowni Testów Psychologicznych Polskiego Towarzystwa Psychologicznego. Zgodnie z wymaganiami wydawcy ADI-R jest dostępny dla magistrów psychologii oraz innych osób z wykształceniem magisterskim, które ukończyły szkolenie z tego narzędzia i pracują zawodowo z ludźmi w obszarze uzasadniającym jego stosowanie. Sama możliwość korzystania z arkusza nie zastępuje jednak kompetencji potrzebnych do przeprowadzenia diagnostyki różnicowej i interpretacji całej historii rozwoju.

Przed wykupieniem badania najlepiej więc ustalić, jakiej informacji brakuje w dotychczasowej diagnostyce, kto przeprowadzi ADI-R i co dokładnie otrzyma pacjent po zakończeniu wywiadu. Pozwala to uniknąć sytuacji, w której rodzina płaci za kolejne badanie, ale nadal nie otrzymuje odpowiedzi na najważniejsze pytania.

FAQ – najczęstsze pytania o ADI-R

Czy dziecko musi być obecne podczas ADI-R?
Nie. Wywiad odbywa się z rodzicem lub opiekunem znającym historię rozwoju. Obserwacja dziecka, jeśli jest potrzebna, stanowi osobny element procesu diagnostycznego.

Od jakiego wieku można wykonać ADI-R?
Standardowe narzędzie można stosować u osób, których wiek umysłowy wynosi co najmniej 24 miesiące. Nie ma górnej granicy wieku metrykalnego. O zastosowaniu decyduje również dostępność wiarygodnego informatora.

Ile trwa ADI-R i czy wystarczy jedno spotkanie?
Zwykle około 90–150 minut wraz z oceną odpowiedzi. W bardziej złożonych przypadkach rozmowa może trwać dłużej lub zostać podzielona na dwa spotkania.

Czy ADI-R jest konieczny po wykonaniu ADOS-2?
Nie zawsze. Może być szczególnie pomocny, gdy potrzebna jest dokładna historia rozwoju albo wyniki dotychczasowej diagnostyki pozostają sprzeczne. Decyzję należy uzależnić od brakujących informacji.

Czy wynik ADI-R poniżej progu wyklucza autyzm?
Nie. Wynik poniżej progu należy interpretować razem z obserwacją kliniczną, historią rozwoju i innymi badaniami. Niepełne informacje o dzieciństwie mogą ograniczać wartość wyniku.

Co zrobić, jeśli ADI-R i ADOS-2 dają rozbieżne wyniki?
Należy omówić różnice z diagnostą i ustalić, czy konieczne jest uzupełnienie danych. Nie powinno się wybierać wyniku korzystniejszego dla oczekiwanego rozpoznania ani zakładać, że jeden test automatycznie rozstrzyga sprawę.

Czy dorosły może przejść diagnozę autyzmu bez udziału rodziców?
Tak. Brak rodziców nie uniemożliwia diagnozy, choć może ograniczyć zastosowanie standardowego ADI-R. Wykorzystuje się wówczas inne wiarygodne informacje o rozwoju i odpowiednio dobiera metody oceny.

Czy trzeba przygotować odpowiedzi przed wywiadem?
Nie. Najlepiej zebrać dokumentację i przypomnieć sobie konkretne sytuacje z przeszłości. Nie należy uczyć się odpowiedzi ani dopasowywać wspomnień do oczekiwanego rozpoznania.

Kto może przeprowadzić ADI-R?
ADI-R należy do kategorii A+. Mogą go stosować magistrowie psychologii oraz inni specjaliści z wykształceniem magisterskim, wymaganym szkoleniem i odpowiednią praktyką zawodową. Przed badaniem warto sprawdzić doświadczenie diagnosty w rozpoznawaniu autyzmu.

Od czego zacząć, jeśli podejrzewam autyzm u siebie lub dziecka?
Najpierw umów konsultację diagnostyczną i przedstaw dotychczasowe trudności oraz dostępną dokumentację. Następnie ustal ze specjalistą, czy potrzebny jest ADI-R, ADOS-2, inna forma oceny czy kilka uzupełniających się metod. Pierwszym krokiem jest określenie potrzeb diagnostycznych, a nie automatyczny zakup pakietu badań.

Categories: Diagnoza autyzmu
S. Miler

Written by:S. Miler All posts by the author

Staram się zawsze starać. Projektować, produkować i dostarczać wysokiej jakości content bazując na własnej wiedzy lub zweryfikowanych źródłach. Przedstawiać w sposób rzetelny i ciekawy opisywane zagadnienie.

Leave a reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Ciasteczka

Kontynuując przeglądanie strony, wyrażasz zgodę na używanie plików Cookies. Więcej informacji znajdziesz w polityce prywatności.